***Indiestad Nieuwjaarsborrel - 4 januari (Paradiso, Amsterdam)
Pinkpop (festival) - 16 -18 juni (Landgraaf)***
Concertjaar 2022 sloot ik af met een onverwacht optreden van de Tröckener Kecks, 21 jaar nadat ze ermee gestopt waren. Gisteren precies een jaar geleden zag en hoorde ik mijn allerfavorietste Nederlandse band nog een paar liedjes spelen. In Concerto in Amsterdam, zo’n intieme setting, het kon niet mooier.
Morgen is de laatste van 2023: The Haunted Youth, een van de weinige nieuwe ontdekkingen van dit jaar. Er waren vooral ontmoetingen met oude bekenden dus. En niet de minste oude bekenden, kan ik wel al verklappen…
We verkozen dit jaar kwaliteit boven kwantiteit. Wat betreft kwantiteit: We moeten terug naar 2010 om een jaar te vinden waarin ik minder live muziek zag (los van de coronajaren natuurlijk). Wat betreft kwaliteit: Slechts drie jaren hadden een hogere gemiddelde rating: 1993 (4 concerten), 2000 (10), en topjaar 1996, toen ik alleen Bruce Springsteen in Carré zag (5 sterren) en voor de eerste keer Van Dik Hout, in Paradiso (4 sterren).
Concertjaar 2023 werd afgetrapt met de Indiestad Nieuwjaarsborrel, een minifestival in Paradiso, met onbekende Nederlandse indiebandjes. Afsluiter was Prins S. en de Geit. Over nieuwe ontdekkkingen gesproken! Ze zijn net zo maf als de naam doet vermoeden. Maar wat een feest, en tussen alle gekkigheid door zitten zowel teksten als muziek gewoon ontzettend goed in elkaar.
The Haunted Youth en Prins S. en de Geit zag ik ook op Pinkpop, het andere, iets grotere festival waar ik was. Ze maakten beide veel indruk, maar niet zoveel als een andere Nederlandse band, die al wat langer mee gaat.
Het fenomenale Through The Looking Glass leek de perfecte afsluiter van een ontzettend strakke show. Maar zanger Marcel kondigde er - heel emotioneel - nog eentje aan. Stonden we daar, midden op de dag, midden op het terrein, met een klein groepje, vrijwel allemaal een traantje weg te pinken. Bevangen door een fenomenale uitvoering van How My Heart Was Won, denkend aan wie we misten, daar op dat moment. Di-rect, wat een band!
Ongelooflijk wat live muziek na al die jaren nog steeds met een mens - deze mens tenminste - kan doen. Dat is maar moeilijk met woorden te beschrijven, maar ik ga de komende twee weken toch weer mijn jaarlijkse poging doen.
We gaan aftellen van een concert van 2,5 ster (toch een ruime voldoende, wat mij betreft) tot, op 31 december, eentje van 5 sterren. Di-rect was een heel eind gekomen, maar helaas, festivaloptredens doen niet mee. Nu hebben ze alsnog het podium gekregen dat ze verdienen.