Een bijl in zijn nek, noemde Thé Lau het doodvonnis dat hem was opgelegd. Uitgezaaide kanker. Er werden afscheidsconcerten aangekondigd. Er zouden diverse gastoptredens zijn bij die optredens. Er ontstond een mediacircus dat zo niet Thé leek, maar hem op een of andere manier als gegoten paste.
In interviews vertelde hij bijna feitelijk over de allergrootste emoties. Kwetsbaar, eerlijk, en open. Hij onderging bijna gedwee alle loftuitingen. Hij was totaal niet cynisch over alle aandacht die hij nu kreeg, en vroeger zelden. Hij had het een bijl in zijn nek genoemd, maar hij leek het nu toch meer als een kink in de kabel te beschouwen. Wat een triomfantelijke manier om met het noodlot om te gaan.
Ze openden met Slapen/De Dood. Mijmeringen van een stervende: “Ik ga nu slapen, mij wacht de nacht. Ik kan niet wachten, op wat me wacht”. Even vroeg ik me af of ik me toch niet beter kon verplaatsen naar een zaal verderop, waar Pearl Jam speelde. Maar de dood werd niet allesoverheersend vanavond. Integendeel. Dit ging over leven.
Mooi was het dat ze gewoon een aantal verborgen pareltjes uit hun oeuvre speelden (Kleine Stille Strijd, Rivier, Geloof, drie van mijn favorieten). De gasten stelden zich gedienstig op. Ze keken vertederd naar hem. Maar meer dan dat nog: bewonderend. Wij ook. Want hij was, het klinkt wrang, in topvorm. Het was wondermooi. Wat een triomfantelijke manier om met dit rigoureuze noodlot om te gaan.
Dus we hieven een glas op elkaars gezondheid (want wij stonden niet alleen). En toen werd de lucht donker. De maan verscheen. De maan klom hoger. De wereld kraakte. De lichten brandden. En de hemel keek. Tom Barman (van dEUS) mompelde: “Er is te veel verlangen, er is te weinig tijd”. Thé Lau schreeuwde, met zijn laatste adem: “Open moet het…. Zijn!”. Dit oversteeg alles. Open moest het zijn. Eén jaar en zes dagen later overleed Thé Lau.