De visuals waren weinig spectaculair, er was weinig interactie met het publiek, er was geen extra podiumpje midden in de zaal voor een akoestische sessie, de leadzanger dook niet één keer het publiek in, er werd door de bandleden zelfs vrijwel niet bewogen. Nee, er gebeurde hoegenaamd niets, behalve dat er op onnavolgbare wijze gemusiceerd werd dan. En omdat er zo weinig te zien was, kon je gewoon je ogen dicht doen, om als vanzelf in hogere sferen te belanden, en vollédig in het moment te zitten. Is dat niet waar iedereen op zijn tijd naar op zoek is?
Toegegeven, de nummers lijken soms erg op elkaar. Een enkele keer vroeg ik me zelfs af of ze niet in de war waren en een liedje voor de tweede keer speelden. Om me dan vervolgens weer over te geven aan die sprankelende samensmelting van de verschillende instrumenten, met daaroverheen het briljante gitaarspel en de dromerige stem van Adam Granduciel. Een vleugje E Street Band, wat toefjes Dire Straits eroverheen, en in die stem klinkt soms jaren ’70 Bob Dylan door.
Ze openden met een three pack van de (toen) nieuwe plaat A Deeper Understanding (In Chains, Pain, Holding On), gevolgd door het magistrale An Ocean Between The Waves. Daarna had iedereen al met een tevreden gevoel naar huis kunnen gaan. Maar de mannen gingen nog even door. Vaak komen concerten tot een climax tijdens de toegiften. The War On Drugs piekten al eerder. Het was achter elkaar wegdromen bij Thinking Of A Place en weer wakker worden bij het explosieve Under The Pressure. Dat was 25 minuten lang het ultieme genieten…