Het was de dag na de Amerikaanse verkiezingen. Ene Donald Trump had gewonnen. De mannen hadden nog geen idee hoe gek het zou worden de komende vier jaar, maar ze hadden wel al een vermoeden. Bij de ingang van de Ronda hing een welkomstbord: “Tonight Wilco: Ashes Of American Flags”. Nu wisten we zeker dat het grimmig ging worden vanavond.
Wilco stond in een prachtig decor, een bos, dat er, als de podiumlichten gedimd waren, behoorlijk onheilspellend uitzag. Ze openden, ongebruikelijk, ook met dat Ashes Of American Flags. Vanaf seconde 1 was duidelijk: hier staat een band niet gewoon wat liedjes te spelen, maar hier staat een band een punt te maken, en het zit ze heel erg hoog ook. Het had Jeff Tweedy wat moeite gekost zich het podium op te slepen, maar nu hij er toch stond, voelde het goed, zei hij.
In Via Chicago mompelden Jeff Tweedy en de bassist rustig hun coupletje, terwijl drummer en gitarist een onbeschrijfelijke hoeveelheid lawaai creëerden, en daarna kabbelde het nummer weer rustig voort. Misunderstood eindigde nu eens berustend en niet woedend - we werden weer op het verkeerde been gezet. Nels Cline’s gitaarsolo in Impossible Germany was absurder dan ooit.
Er werd afgesloten met het weergaloze A Shot In The Arm. We huiverden nog een laatste keer. “The ashtray says, you were up all night. When you went to bed, with your darkest mind, your pillow wept, and covered your eyes. And you finally slept, while the sun caught fire.” Was getekend, Wilco. Ik zeg het gewoon: mijn favoriete live-band van het vorige decennium.