Daryll-Ann is de band die het Excelsior-label op de kaart zette, ver voordat Johan, Spinvis, Moss en Tim Knol ‘doorbraken’. Op 26 mei 2004 stuurden ze een persbericht de wereld in waarin ze zeiden dat ze ermee stopten. Middenin een tournee was dat. De Don’t Stop tournee nog wel. ‘Even goede vrienden’, stond erin. Ja ja, vast…
Ik zag een paar weken eerder nog een show en daar droop de spelvreugde niet bepaald van af. Twee kapiteins op één schip, dat gaat vaak mis (zie Pink Floyd, Beatles, Oasis). Anne Soldaat en Jelle Paulusma waren elkaar onderweg kwijtgeraakt. Maar… op 14 augustus 2013 was er weer een persbericht: ‘Daryll-Ann keert terug. Hoe mooi is dat. De vriendschap is hervonden. Het gebeurde gewoon. Blij!’.
Het zouden slechts een paar shows zijn. Ik reisde af naar Eindhoven. Alleen. Het werd een onverwachte triomftocht. Het concert, bedoel ik dan. Dat hun liedjes goed waren, wist ik natuurlijk al. Maar dit?! Hier speelde een band achter elkaar 30 hits die nooit een hit waren geweest. De harmonie droop er vanaf. Wat een energie. Jij wilt spelvreugde? Eat this!
Nog voor het concert begon viel er een meisje flauw op de eerste rij. “Het is ook allemaal niet niks”, zei Jelle Paulusma. Met enige zelfspot. Maar er was niets aan gelogen. Dit was bepaald niet niks. Sterker nog: Hun reünie-tournee werd verlengd, zoals dat altijd met iedere reünie-tournee van iedere band lijkt te gaan. Ik ben niet meer gegaan. Ik kon me niet voorstellen dat het nog iets toe zou voegen aan deze avond. Hoe mooi was dit. Het gebeurde gewoon. Blij!