In het schilderachtige dorpje Castelbuono op Sicilië vindt sinds 1997 het Ypsigrock festival plaats. Een klein festival met dagelijks niet meer dan 2500 bezoekers. Op verschillende plekken, kerken onder andere, verspreid over het dorp treden lokale artiesten en grote internationale acts op, en van alles daartussenin. Tijdens optredens op het hoofdpodium, op het Piazza Castello, worden de visuals geprojecteerd op de wand van het 700 jaar oude kasteel dat er staat.
De muziek van The National beschrijven is niet makkelijk. Wikipedia zegt: indie rock, alternative rock, post-punk revival, art rock, folk rock. Lekker duidelijk. Ik zeg: stuwende drums, vervreemdende gitaarlijntjes, mompelende zang, weemoedige blazers. Stuk duidelijker. Het is dan weer introvert en intiem, dan weer explosief en boos.
Dat laatste bijvoorbeeld al vroeg in de set, tijdens Day I Die, geweldig nummer, als Matt Berninger het publiek in duikt, schreeuwend in zijn microfoon. Zo trekt hij het publiek de show in. Steeds zoekt hij contact, ook fysiek. Dan heb je aan de gemiddelde Italiaan een goede. Qua enthousiasme en passie is Italiaans publiek echt van een andere orde. Zo hartstochtelijk als dit beleefd werd. En dat in deze atmosfeer.
In de toegiften kwam alles wat deze show goed maakte nog eens samen. Light Years als vertegenwoordiger van het nogal ingewikkelde nieuwe album I Am Easy To Find. Daarna Mr. November. Berninger rent de trappen op, richting het kasteel, dwars door het publiek, en weer terug. Zijn ‘snoerenman’ wordt er gek van. Hij lijkt bezeten. Vervolgens de woede van Terrible Love, en de droefheid van het absurd mooie About Today.
Nog één keer kwamen ze terug, voor Vanderlyle Crybaby Geeks. Een samenzang met het publiek. Nou ja, eigenlijk zong het publiek het alleen, gesouffleerd door Matt Berninger. Wat een vent. Wat een avond.
(hele concert te vinden op YouTube overigens, professioneel gefilmd door The Independent)