Er zullen weinig mensen wakker van liggen verder, maar een van de grotere mysteries van de 21e eeuw is dat Tom McRae tegenwoordig zijn albums noodgedwongen in eigen beheer uitbrengt. Dat terwijl zijn onvolprezen debuutplaat (2003) nog voor de Mercury Prize genomineerd werd en hij in de jaren die volgden op grote festivals stond. Hij steekt zijn zelfspot over die ‘teloorgang’ van zijn carrière niet onder stoelen of banken. Hij lijkt er vrede mee te hebben.
Op 16 mei 2015 reed ik naar West-Vlaanderen, naar Kerk Sint-Denijs, om hem te zien. Gekkenwerk misschien, maar erg veel dichter in de buurt kwam hij niet dat jaar, en zijn laatste album Did I Sleep And Miss The Border was zijn beste sinds jaren. Gemaakt met een nieuwe band, The Standing Band, die hem deze avond begeleidde. Ze hadden de nieuwe liedjes nog maar zelden in een live setting gespeeld, maar ze klonken fris en energiek, misschien wel juist daardoor.
Bijna de helft van de show was Tom alleen. Het mooiste was All That’s Gone, dat me eerder nooit echt opgevallen was. Een verhaal, over ‘love gone horribly wrong’, zoals hij zelf zei, met een kwinkslag erbij waarschijnlijk. Tom McRae ten voeten uit. Zoals hij het bracht, voelde je nog zijn pijn.
Na de eerste keer in de Melkweg, op 17 maart 2003, zag ik hem op Pinkpop en Werchter en in een jongerencentrum in Katwijk aan Zee, en alles daartussenin. Nog 18 keer. Waarom? Het moet vooral die bijna aandoenlijke puurheid zijn, naast natuurlijk zijn stem en zijn liedjes. Hij speelde er slechts twaalf vanavond (zo kan het dus ook, Bruce en Eddie!). Die twaalf liedjes, de atmosfeer en de ongelofelijke akoestiek in deze kerk. Ze waren elke kilometer van deze road trip meer dan waard.
TERUGBLIK OP 2010
Ik maak mijn jaarlijstje sinds 2011 (eerst twee keer een top 10, en vanaf 2013 een lijstje met alle concerten). Voor het maken van dit overzicht moest ik dus nog even 2010 onder de loep nemen. Ik zag slechts 11 concerten dat jaar. Tom McRae was de enige die ik 2 keer zag. Hij werd - met alle respect natuurlijk - de kampioen van de armoede, want het was niet echt een onvergetelijk concertjaar. Het winnende concert haalde dan ook niet de top 25 van de jaren '10 (dat gold trouwens ook voor het laatste winnende concert, van Wilco in 2019).
Met terugwerkende kracht is dit de ranking van 2010:
1 - Tom McRae - 21 november, Eindhoven, Effenaar
2 - Joe Jackson - 7 november, Amsterdam, Paradiso
3 - Tom McRae - 19 maart, Eindhoven, Effenaar
4 - The Cranberries - 23 maart, Amsterdam, Heineken Music Hall
5 - Eels - 30 augustus, Amsterdam, Paradiso
6 - Admiral Freebee - 10 maart, Amsterdam, Melkweg
7 - Ellen ten Damme - 16 januari, Leeuwarden, De Harmonie
8 - Los Campesinos! - 14 maart, Amsterdam, Melkweg
9 - De Dijk - 17 oktober, Purmerend, P3
10 - Jens Lekman - 5 augustus, Amsterdam, Paradiso
11 - Bettie Serveert - 3 april, Purmerend, P3
(Bettie Serveert staat bijvoorbeeld laatste omdat ik me eigenlijk überhaupt niet herinner dat ik daarbij geweest ben, maar het concertkaartje en oude e-mails hebben mij overtuigd)