Er is me niets maar dan ook helemaal niets van dit kleine uurtje muziek bijgebleven. Maar Was (Not Was) was (humor) dus de allereerste band die ik live zag optreden. Best een gekke gedachte... Ze hebben me gelukkig niet afgeschrikt, ondanks voor een 15-jarige toch best heftige teksten als “I met you in a cave, you were painting buffalo, I said I'd be your slave, follow wherever you go” (uit Walk The Dinosaur, het enige nummer waarvan de overlevering met zekerheid zegt dat het die avond gespeeld is). Ik ben die avond dus niet weggelopen (waar had ik heen moeten gaan, als boertje in een grote onbekende stad?), heb de Dire Straits hun set zien spelen (ook hier is mij vrijwel niets van bijgebleven dus mijn allereerste zin zegt weinig over de kwaliteit van het optreden van David Weiss en Don Fagenson a.k.a. respectievelijk David Was en Don Was, en hun band), zag een maand later Bruce Springsteen voor het eerst, ontdekte vervolgens De Dijk, en toen de Kecks, en tegelijkertijd de biertjes. En toen was ik definitief verloren..
Tröckener Kecks: Ergens in 1994, Sporthal De Mijse, Schermerhorn
Hier laten mijn statistieken me dus enigszins in de steek. De datum van dit optreden (headliner was De Dijk) is mij tot op de dag van vandaag onbekend. En geloof me, ik heb al wat pogingen gedaan om deze (en nog een paar ontbrekende datums) te achterhalen. Dat dit optreden heeft plaatsgevonden staat echter vast. Het moet een paar maanden na de eerste keer dat ik ze zag zijn geweest (in wijlen De Kern, datum ook onbekend). Ik heb alleen Met Hart En Ziel aan mijn overzicht met ‘Songs’ toegevoegd. Niet omdat ik me dat kan herinneren, maar omdat ik het me had herinnerd als ze die niet gespeeld hadden. En dat is nooit voorgekomen, dus heb ik dat nummer 19 keer live gezien, waarmee het 4e staat, achter The Promised Land (22), Badlands (20) en Born To Run (20), van ene Bruce Springsteen. Tot zover een klein inkijkje in een recentelijk projectje.
De Mens: 26 april 2000, Paradiso, Amsterdam
Frank Vander linden is de voorman van De Mens en zijn levensmotto is “Draag nooit schoenen waarmee je niet over een haag kan springen” (volgens wikipedia). Ik ken hem verder totaal niet, maar dat levensmotto is ook wel ongeveer precies wat hij uitstraalt. Zijn nummer Irene (niemand had ooit zo mooi “neen” tegen hem gezegd) is alleen al een klassieker vanwege de openingszinnen: “De dag was donkerbruin, de ziel was donkerblauw, ik had druiven gekocht, er zat een vlek op mijn mouw, maar jij was niet bereikbaar voor commentaar”. Luc de Vos van Gorki kan er nog een puntje aan zuigen. Halverwege het optreden van de Kecks stormde hij het podium op en speelden ze het. Een doodeenvoudig maar niettemin prachtig liedje...
Vals Licht: 3 februari 2001, Bibelot, Dordrecht
Vals Licht, de grondlegger van de nedergrunge. Al heb ik niet het idee dat het hele vaste grond was, want ik ken geen enkele andere band die dit stempel daarna nog op zich gedrukt heeft gekregen. En eigenlijk is ook alleen hun eerste album ‘echte’ nedergrunge, met bijvoorbeeld Paradijs, wat een bijna schaamteloze kopie is van Freedom van Rage Against The Machine (wat dan ook weer geen echte grunge is, ik weet het). Daarna legden ze zich toch al snel toe op meer melodieuze popliedjes (neem nu het prachtige Over). Volkomen onterecht volslagen onbekend gebleven deze band (alhoewel, ze schijnen zelfs eens op Lowlands te hebben gestaan). Jammer dat het, voor mij dan, bij dit ene helaas weinig memorabele optreden als voorprogramma van -ja daar zijn ze weer- de Tröckener Kecks is gebleven. Na het overlijden van hun drummer Johann de Groot probeerden ze het nog even. Maar het was klaar. De dvd In Extase was een schitterend eerbetoon. De uitvoering van het gelijknamige nummer daarop is adembenemend en bijna te pijnlijk om naar te kijken. En luisteren: “Breng me nog 1 keer in extase, mijn vriend. Achter mij speel jij in m'n gedachte, voor altijd. Help me met dragen van de lasten, mijn vriend. Ik kan het niet helpen, dat ik huil van verdriet. Maar vannacht, we spelen het dak eraf. De woorden die jij ooit sprak. We dromen van jongs af aan om op het podium te staan. Maar nu jij me niet kunt helpen, nu je even niet kan helpen met dit lied..."
Sneaker Pimps: 11 april 2001, Heineken Music Hall, Amsterdam
Tijd voor wat ontspanning. De legende van de Sneaker Pimps dus. Het begon allemaal met de naam van deze band, en misschien eindigde het daar ook wel mee, want ik kan me weer eens nul dingen van dit optreden zelf herinneren. Een trip-hop band dus, volgens wikipedia. Ze waren support act van Placebo. Placebo speelde die avond 20 keer hetzelfde nummer. Man man man, wat vond ik dat een slecht concert. En verder kan ik er eigenlijk niets over zeggen. Je had er bij moeten zijn. Zo’n verhaal. Dan had je wel zwarte kleding aan moeten trekken trouwens, want o wat voelden wij ons niet op onze plaats deze avond. Een paar keer per jaar hebben we het over de Sneaker Pimps. Dan hebben we heel veel lol. Heeft deze avond toch nog iets opgeleverd.