45 Tröckener Kecks - >TK (2000)
Met afstand op 1 staat het moment dat ik besloot de weg over te steken toen ik beter nog even had kunnen blijven wachten omdat er een auto aan kwam racen. We spreken 1982. Gevolg: Een gebroken bovenbeen, en de rest van mijn leven behoorlijke littekens op mijn rechterbeen en een beenlengteverschil van een centimeter of 2.
Op 2 staat het moment dat ik om een of andere vage reden besloot een cocktail te bestellen. En niet zomaar een cocktail: Een Cosmopolitan. Vrouwelijker vind je ze niet, geloof ik (ik wíst het niet!). We spreken april vorig jaar. We zaten in een standup comedy café in New York, midden voor het podium, helemaal vooraan. Gevolg: Een hele zware avond.
En voor de nummer 3 in mijn lijst van slechtste beslissingen in mijn leven moeten we terug naar 30 december 2001. Naar Leiden. De gevolgen bleven beperkt.
De band had een paar maanden eerder tamelijk onverwacht aangekondigd er mee op te houden, en ze stonden nu op het punt te beginnen aan hun laatste concert. En wij waren er uiteraard bij.
E en ik hadden besloten dat het deze allerlaatste keer nog maar eens ouderwets moest gaan, en dus stonden we nu weer eens niet met onze armpjes over elkaar aan de zijkant. We stonden in het midden, goed vooraan, om nog één keer redelijk los te gaan, zoals vroeger, toen we nog jong en onbezonnen waren (K en A, allebei toch iets ouder, stonden wel aan de zijkant).
Tot nu toe was alles aan deze avond goed geweest. Alleen hadden we nu even een klein probleem. De biersituatie was matig in orde. Sterker nog: Ons bier was op.
E en ik keken elkaar aan. We knikten naar elkaar. En voor we het wisten waren we onderweg naar de bar, die zich -detail- niet in de buurt, totaal aan de andere kant, ver van het podium, eigenlijk niet eens echt in de zaal bevond.
Hoe komt zon beslissing tot stand? Wie was de initiatiefnemer? Waar was het corrigerend vermogen van de ander? Was dat ene biertje nu echt zo belangrijk op dat moment? Allemaal vragen (behalve de laatste) waarop ik het antwoord tot op de dag van vandaag schuldig moet blijven.
Hoe dan ook: We waren onderweg, en, het moet gezegd, we bereikten de bar tamelijk moeiteloos. Niet raar eigenlijk. Waar iedereen hutje-mutje op elkaar stond, in een bomvolle zaal, gaven wij ze wat meer ruimte door de zaal te verlaten. Als ik er nu aan terugdenk, zie ik de meewarige en onbegrijpende blikken van de mensen die we passeerden nog voor me.
We bestelden vier bier. En tot op dat moment was er eigenlijk helemaal niets aan de hand.
Niet heel veel later, een paar seconden schat ik, kwam het besef dat de door ons genomen beslissing, om bier te gaan halen vlak voor het begin van het állerlaatste concert van de band die we al jaren lang volgden en die ik in 2001 alleen al tien keer zag optreden, niet de juiste was.
Alle lichten gingen uit, en er doemde een immens gejuich op uit de hoofdzaal, waar wij ons op dat moment dus niet begaven. Een goed moment om een kwartier lang heel hard met je hoofd op de bar in te gaan beuken, of om een psychiater of de AA te bellen. Wij namen een andere beslissing, en opnieuw was een hoofdknik afdoende om tot die beslissing te komen.
Waar het precies vandaan kwam, weet ik niet, maar een nog maar zelden vertoonde doelgerichtheid, daadkracht en saamhorigheid maakte zich van ons meester. In ongeveer één seconde, zonder één woord te wisselen, maakten we een plan, en ondertussen rekenden we de biertjes af ("Laat de rest maar zitten hoor").
Het plan was als volgt: ( a ) Wij zorgen dat we op exact dezelfde plek terechtkomen als waar we net vandaan zijn gekomen, ( b ) Het maakt niet uit hoeveel slachtoffers we onderweg maken, maar we doen het zo snel mogelijk, en ( c ) We nemen de biertjes mee.
Het plan op zich was al goed. De uitvoering was nog beter.
Want ( a ) We stonden een minuut later op exact dezelfde plek als waar we vandaan waren gekomen.
En ( b ) Het intro van Niemand Thuis was nog maar net ingezet. We hebben onderweg inderdaad niet heel veel vrienden gemaakt. Sterker nog: Ik kan niet uitsluiten dat dezelfde mensen die ons een paar minuten eerder nog zo meewarig en onbegrijpend aankeken vanwege onze aftocht, het hele concert hebben moeten missen vanwege beenbreuken of andere fysieke klachten. Ik kan ook niet uitsluiten dat als die mensen dit nu toevallig lezen, ze besluiten ons alsnog aan te klagen vanwege ons roekeloze en onbezonnen gedrag.
En dan nog ( c ) We hadden niet alleen onze biertjes nog, nee, onderweg gooiden we nog allebei het voor hun bedoelde biertje richting K en A. Dat stond niet eens in het plan, maar ach, het zijn toch je vrienden.
(In mijn verbeelding denk ik bij dit alles nog wel eens twee meisjes, die in onze slipstream meesprintten naar voren, die op deze manier ook helemaal vooraan belandden, die de avond van hun leven beleefden, en die ons na afloop van het concert bedankten voor onze heldenmoed, door middel van een lange en innige omhelzing, waar de passie en wat dies meer zij van afdroop. Maar als ik dat hier zou neerzetten, dan zou ik de waarheid geweld aandoen, en dat wil ik natuurlijk niet.)
Voordat we de enige overgebleven slok bier in onze bekers namen, proostten E en ik op 'de laatste keer'.
En Rick begon te zingen.
"De wind jaagt wat huisvuil langs de gevels van de stad, roemloos einde van een reis. Wie een huis heeft, gaat naar huis, het is moeilijk hier te blijven, in weinig meer dan dorst alleen..."
En we gingen los.
Nog één keer die geur van parfum, zweet en warm bier.
Nog twee uur Kecks.