Concerten 2011: #5 Roger Waters, 8 april, Arnhem, Gelredome
http://www.youtube.com/watch?v=bunHytVn8Fg
De laatste repetities waren goed: In Beverwijk (Pink Project deed The Wall) en in Purmerend (pre-party bij broer thuis, met o.a. de niet al te opbeurende film met Bob Geldof). De generale was onvergetelijk: Roger Waters deed Pink Project na. Een regelmatige Pink Floyd luisteraar ben ik er nog steeds niet door geworden (zeg maar gerust zelden). Maar wat was dit indrukwekkend. Van alle concerten die ik zag was dit het grootste visuele spektakel (Roger Waters staat ook op 2 overigens met zijn integrale uitvoering van Dark Side Of The Moon). Muzikaal liet het ook weinig te wensen over, met als weinig origineel hoogtepunt de gitaarsolo in Comfortably Numb.
Concerten 2011: #4 Bright Eyes, 7 juli, Utrecht, Tivoli
http://www.youtube.com/watch?v=CLE4fAIrxVU
In februari in Paradiso viel het een beetje tegen. De show werd toen gedomineerd door het niet onaardige maar ook niet geweldige nieuwe album The People's Key. Daarom even getwijfeld om weer te gaan, vier maanden later, maar de kaartjes waren gekocht voor ik het in de gaten had (thanks, Kim). En wat een verschil kunnen vier maanden maken! Vijf jaar eerder had Conor Oberst mij in dezelfde zaal volledig weggeblazen, door bijna alle nummers van I'm Wide Awake It's Morning te spelen. Alsof hij dat zich herinnerde (dat lijkt mij sterk trouwens) werd het vanavond dunnetjes overgedaan. Het ene na het andere kippenvelmoment dus, met als afgetekend hoogtepunt het moment dat een doodstil Tivoli (het kan dus wel!) luisterde naar Conor Obersts eigen Hallelujah: Land Locked Blues.
Concerten 2011: #3 Arcade Fire, 7 augustus, Amsterdam, Heineken Music Hall
http://www.youtube.com/watch?v=WK0euwkfHr
Dit was dus wat je noemt hooggespannen verwachtingen waarmaken. Want dat waren ze, hooggespannen, door hun nieuwe album The Suburbs, en door de ooggetuigeverslagen over deze tour die doorsijpelden van overzee. Bijna twee uur lang werden we heen en weer geslingerd tussen subtiliteit en bombast, tussen melancholie en woede, tussen hard rock en disco. En alles dáár weer tussenin. En als toegift de euforie. Wake Up. Ga deze band minstens één keer in je leven live zien.
Concerten 2011: #2 Ryan Adams, 28 juni, Amsterdam, Concertgebouw
http://www.youtube.com/watch?v=X-d2qCx68Xg
Op 26 februari 1996 zag ik Bruce Springsteen in Carré. Een optreden dat in de 15 jaar daarna qua intensiteit nooit meer benaderd werd: een man, alleen met zijn gitaar, in een beroemd theater, met verhalen en héle mooie liedjes. Toen werd het 28 juni 2011. Het was alles wat ik er van tevoren van hoopte, inclusief als klap op de vuurpijl het tranentrekkende Stop, een van de mooiste liedjes van de laatste jaren ("There is a darkness, and there is a light, and there is a choice...") en Come Pick Me Up, misschien wel hét muzikale hoogtepunt van 2011. We waren er stil van, letterlijk, in de tram op weg naar huis.
Concerten 2011: #1 Wilco, 13 november, Utrecht, Vredenburg
http://www.youtube.com/watch?v=kC_Kx6rQ7n8
Wilco opende gewaagd, bijna provocerend, met het meer dan tien minuten durende One Sunday Morning. Een zich steeds herhalend melodietje dat maar dreigt te ontbranden, maar steeds maar niet tot een climax komt. Waren we erdoor gehypnotiseerd of was wat wij in de ruim anderhalf uur daarna zagen écht? Melancholische mijmeringen (Jesus Etc, Someday Soon), woeste uitbarstingen van geweld (Art Of Almost, A Shot In The Arm), en tijdens hoogtepunt Impossible Germany: de betovering. Wat Wilco ook deed vanavond: het klonk allemaal even strak. Zal er iemand op deze wereld rondlopen die op zijn 35e verjaardag een beter concert zag dan ik? Het lijkt me sterk.