U2 – Ziggo Dome, Amsterdam, Nederland

Drie keer was niet echt scheepsrecht. Na 2001 (GelreDome) en 2005 (ArenA) was ik toch weer enigszins underwhelmed. Ik kon het na afloop niet goed uitleggen, en had daar ook geen zin in, omdat vrijwel iedereen euforisch was. Ik ga nu een poging doen. Een betere poging dan 'de lat ligt ook wel heel erg hoog voor U2' (dat is wel zo trouwens).
Waar het denk ik op neerkomt: Alles is zo ontzettend (goed) gescript, alles is zo doordacht, het is allemaal zo groots opgezet... Ik zal niet zeggen dat ik het daardoor niet meer geloof, want dat is zo'n cliché, en ik geloof Bono doorgaans echt wel (in tegenstelling tot vele U2-critici), en vanavond ook. Maar ik heb wel de hele tijd het gevoel dat ik naar een dvd zit te kijken. Zoiets.
En dan hielden ze het deze keer eigenlijk ook nog 'klein', door echt als bandje te beginnen, zonder al teveel poespas, en daarna een prachtig intermezzo over hun jeugdjaren, en een paar akoestische sessies. De schermen besloegen vrijwel de hele lengte van de zaal, er liep een catwalk omheen, die uitmondde in nog een klein podium. Het was adembenemend wat er allemaal gebeurde, nauwelijks te bevatten. En dat bleef eigenlijk het hele concert zo. Ik ga het ook allemaal niet beschrijven (check de gedetailleerde recensies van alle vier de avonden op www.oor.nl). Ik heb me suf genoten. Bij Until The End Of The World werd het me zelfs bijna even teveel (dat is de volgende genomineerde voor 'Concertmoment van het Jaar').
Maar toen ze een nummer speelden waarbij Bono op het ene podium stond en de andere drie bandleden aan de andere kant van de zaal op het andere podium en er op de schermen die Bono met de anderen verbond natuurlijk weer van alles gebeurde, dacht ik even terug aan De Dijk in P3 een paar dagen eerder, en hoe mooi het zou zijn als de mannen van U2 weer eens 'gewoon' gingen doen.