Het was het jaar van de conceptalbums (nummers 1, 2 en 6 zeker, en met wat fantasie kun je er daar nog een paar onder scharen).
En het jaar van de vrouwen! Op meer dan de helft van de albums speelt een vrouw een hoofdrol, en dat is voor mijn doen echt veel. Ik ben er best trots op hoe inclusive ik ben dit jaar.
De lijst
1 - The Killers - Pressure Machine**2 - Lucy Dacus - Home Video
3 - Evans McRae - Only Skin
4 - Brandi Carlile - In These Silent Days
5 - The War On Drugs - I Don’t Live Here Anymore
6 - Kacey Musgraves - star-crossed
7 - The Wallflowers - Exit Wounds
8 - Wolf Alice - Blue Weekend
9 - Björn van der Doelen - Na Ons De Zondvloed
10 - Mick Flannery & Susan O’Neill - In The Game
1 - The Killers - Pressure Machine**
Hier is de muziek van The Killers gespeend van alle bombast waar ze normaal gesproken zo prat op gaan. En wat heeft dit goed uitgepakt! Ik kan hier keer op keer van begin tot eind naar luisteren zonder de neiging te hebben om weg te zappen. ‘Follow me down this road’, zei Brandon Flowers tijdens de lockdown tegen zijn bandgenoten. Zij volgden hem, en zo ontstond deze schitterende conceptplaat over zijn hometown Nephi, Utah.
2 - Lucy Dacus - Home Video
Dit zijn op muziek gezette dagboekflarden eigenlijk. Pijnlijk eerlijk Het duurde even voordat tot me doordrong dat Lucy Dacus met Home Video een klein kunstwerkje heeft gemaakt. Haar stem klinkt monotoon, en bij oppervlakkige beluistering lijkt het album daardoor saai. Maar er gebeurt juist van alles, voordat het uitmondt in een adembenemende climax.
3 - Evans McRae - Only Skin
De samenwerking met Lowri Evans heeft het beste in Tom McRae naar boven gehaald. Als live performer behoort hij al jaren tot mijn absolute favorieten, maar zijn laatste studio-albums… tja… Onder de naam Evans McRae maakten zij dit prachtige album, waarop verstilde en overdonderende momenten elkaar afwisselen. Tom heeft dus toch nog nieuwe muziek in zich. Het moest er alleen even uit komen. Bedankt, Lowri!
4 - Brandi Carlile - In These Silent Days
Daar was opeens de nieuwe Brandi Carlile. De lat lag belachelijk hoog na By The Way, I Forgive You, uit 2018. Ze sprong er niet overheen, logisch. Maar kwam toch weer dicht in de buurt. Als ik zeg dat zij de mooiste stem in het hele country/rock/pop-landschap heeft, dan draaf ik misschien wat door. Maar ik zeg het wél gewoon.
5 - The War On Drugs - I Don’t Live Here Anymore
The War On Drugs lijken steeds minder wild te worden. Even de namen noemen die ongeveer iedere recensent noemt als het over The War On Drugs gaat: Dire Straits, Bob Dylan en Bruce Springsteen zijn nooit ver weg als je naar ze luistert. Dat is een formule die dus als een tierelier werkt. Maar de uitkomst is trouwens een volledig eigen geluid. En wat voor een geluid!
6 - Kacey Musgraves - star-crossed
Een chronologische vertelling over de opkomst en de teloorgang van haar relatie (met singer-songwriter Ruston Kelly). Maar niet somber. Sterker nog, deze is nóg poppiër dan de alom bekroonde voorganger Golden Hour, waar Kacey vroeger toch onvervalste country maakte. Dit was dus wel even schakelen zeg. Maar ze heeft de gunfactor bij mij, en na verloop van tijd viel het kwartje toch weer.
7 - The Wallflowers - Exit Wounds
Jakob Dylan - inderdaad, de zoon van - stuwde The Wallflowers in de jaren 90 tot ongekende hoogten. Dit is hun beste album in jaren. Gedegen melodieuze rock, bij vlagen behoorlijk swingend, maar ook vaak ietwat loom. Mij wordt wel eens gevraagd welke band nog op mijn verlanglijstje staat om live te zien. Dat lijstje is niet lang meer, maar zij staan erop.
8 - Wolf Alice - Blue Weekend
Na de eerste beluistering snapte ik niet echt waar ik naar geluisterd had. Het was allemaal zo veel, en zo weinig samenhangend. Maar langzaam ontstonden er wat persoonlijke favorieten (het weergaloze two-pack Delicious Things en Lipstick On The Glass bijvoorbeeld) en begon ik de goede bedoelingen erin te zien. En dan staat Wolf Alice dus zomaar in mijn top 10.
9 - Björn van der Doelen - Na Ons De Zondvloed
Voormalig profvoetballer Björn van der Doelen vertelt ons - en dan bedoel ik dus bijna letterlijk ‘vertellen’, in Brabants dialect - gewoon weer wat hij voelt, wat hij vroeger heeft meegemaakt, wat hij gisteren heeft meegemaakt, wat hij vindt van iets. En dat dan zonder enige opsmuk, gewoon zoals hij het aan je zou vertellen in de kroeg.
10 - Mick Flannery & Susan O’Neill - In The Game
Toen ik Baby Talk hoorde werd ik weggeblazen. Dat gebeurt niet vaak bij de eerste beluistering van een liedje. Dit album staat vol met zulke prachtige composities. Neem nu Are We Free, het vervolg op Baby Talk eigenlijk. Het is alleen een beetje veel, en een beetje veel van hetzelfde misschien. Maar wat hakt de combinatie van hun twee stemmen er bij vlagen in.