#13: Level 42 - 13 november, Utrecht, Tivoli
Precies een jaar na het briljante optreden van Wilco (de #1 van 2011) in dezelfde stad, zag ik voor de eerste keer mijn nogal uit het oog verloren jeugdliefde live. Dan ben je toch een beetje bang dat je zo'n uitgerangeerde jaren 80 band voor je kiezen krijgt die oude tijden probeert te doen herleven door alle hits routineus af te werken, maar krijg je bijna het tegengestelde: Eerst het hele album Running In The Family (een van mijn eerste favoriete albums) integraal, daarna zelfs een akoestisch intermezzo en ten slotte een flinke dosis rock, funk en improvisatie uit alle hoeken van hun oeuvre. Deze heerlijke trip down memory lane had mijn top 10 gehaald als dit jaar niet zo gedomineerd werd door Eddie Vedder en Bruce Springsteen. Vandaar ook een top 13...
#12 Di-rect - 15 december, Utrecht, Tivoli
Na haar een paar keer snoeihard afgewezen te hebben, kon ik echt geen nee meer zeggen toen collega Aisen me mee vroeg naar Di-rect, ondanks dat ik (zonder overtuigende argumenten overigens) nooit iets met deze band heb gehad. Achteraf had ik nooit hoeven twijfelen. Geweldig optreden, gedragen natuurlijk door Spike. En vooral door de inmiddels niet meer zo nieuwe voorman Marcel, met zijn flitsende outfit en wat onaangepaste gedrag (bijzonder moment: toen hij minutenlang roerloos stil stond terwijl de band helemaal los ging). Absoluut hoogtepunt: Time Will Heal Our Senses.
#11 Ryan Adams - 6 mei, Amsterdam, Carré
Ryan Adams in Carré: een mooier affiche om de muziekzomer van 2012 mee af te trappen was niet denkbaar. En toch had ik 'm bijna overgeslagen, want in 2011 had ik Ryan al twee keer 'hetzelfde' zien doen. Mijn enthousiasme over die shows was echter overgeslagen op wat andere mensen, die dit ook wel eens mee wilden maken, en ik kon het niet over mijn hart verkrijgen thuis te gaan zitten terwijl zij in Carré zaten. En dus zat ik er weer: Wat een straf... De magie van de eerste, in het Concertgebouw, wordt waarschijnlijk nooit meer gehaald. Onmogelijk ook. Maar dit was natuurlijk wel weer magistraal. Al die schitterende nummers, zo tergend mooi gezongen. Maar volgende keer wel weer eens met een band graag, Ryan.
#10 Pearl Jam - 26 juni, Amsterdam, Ziggo Dome
Het allereerste officiële concert in het Ziggo Dome. De enige reden dat het op 10 is beland, is eigenlijk het concert dat een dag later volgde. Maar dat wisten we deze avond gelukkig nog niet, dus stonden we niet te balen van een nogal gemiddelde setlist zonder al teveel echte hoogtepunten en baalden we niet van onze onhandige plaatsen met nogal matig zicht. Maar genoten we met volle teugen van een gedreven optreden (dat wel wat laat op gang kwam). Vonden we het aandoenlijk hoe Eddie ons in het Nederlands toesprak, en een nummer opdroeg aan al hun kinderen, die aan de zijkant van het podium stonden. En vonden we de setlist helemaal niet middelmatig. Want dat was-ie natuurlijk ook niet. Ik had van tevoren namelijk onmiddellijk getekend voor In Hiding, Nothing Man, Rats, Smile en Last Kiss in één show. En Indifference, toen de lichten al aan waren, was een ontzettend lekker toetje...
#9 Hautekiet & De Leeuw - 15 januari, Amsterdam, Kleine Komedie
Wat een mooie aftrap van concertjaar 2012 was dit. René van der Gijp zou er niets op aan te merken hebben. Waar Rick de Leeuw en pianist Jan Hautekiet zich de vorige twee keer dat we ze zagen vooral beperkten tot hun eigen nieuwe materiaal, kregen ik en mijn Kecks-vriendjes nu opeens het ene na de andere liedje van de Tröckener Kecks voor onze kiezen. We waanden ons weer even in 2001 toen we in een paar maanden tijd zalen met prachtige namen als Bibelot, Patronaat, Atlantis, Gigant, BukBuk, Paradiso natuurlijk, en -ten slotte- LVC bezochten, omdat onze helden er plotseling mee gingen stoppen. Niet meer jaarlijks een keertje naar de Kecks kunnen gaan is nog steeds een gemis, maar deze avond vonden we iets van de magie van vroeger terug. Want Rick is dan weliswaar wat ouder en kalmer geworden, hij zingt nog steeds met dezelfde passie. En dat ik De Jaren Van Verschil ooit nog eens live zou horen had ik al helemaal nooit durven te dromen (laatste en enige keer was misschien wel in De Kern in Purmerend in 1994).
#8 Bruce Springsteen - 11 juli, Praag, Tsjechië, Synot Tip Arena
Springsteen op 8. Dat slaat in feite helemaal nergens op. Maar ik ontkom er niet meer aan zijn concerten in een ander perspectief te plaatsen dan een willekeurig concert van een andere artiest, namelijk het perspectief van een stuk of 28 eerdere concerten. En in dat perspectief was dit eigenlijk niet zoveel bijzonders. Dat betekent dus dat ik het publiek tam vond, af en toe vond dat het allemaal wat minder uitsloverig kon, het maar ruim drie uur duurde (ja, deze 'kritiek' gaat echt nergens over) en dat de setlist wel wat verrassingen kon gebruiken. Verder gewoon van begin tot eind genoten, en dus helemaal niks om over te zeuren. Dit had waarschijnlijk op 1 gestaan als dit mijn eerste E Street Band concert was. Verder is Praag een van de mooiste steden waar ik ben geweest, en had ik voor This Hard Land alleen al deze trip willen maken.
#7 We Are Augustines - 22 oktober, Amsterdam, Bitterzoet
Er sijpelden in 2012 aardig wat berichten door dat We Are Augustines dé band van het jaar was om te gaan zien, dus de kaartjes waren snel gekocht toen ik zag dat ze naar de Bitterzoet kwamen. De Bitterzoet is dé plek waar je een band wilt zien: donker, intiem, sfeervol en ietwat chaotisch. Bleek ook nog eens dat het hun voorlopig laatste show was na maandenlang onafgebroken touren, dus alle ingrediënten waren aanwezig voor een avondje onvervalste rock 'n roll. En dat werd het: zichtbaar doodmoe maar laaiend enthousiast gaven de heren nog één keer alles. We kregen twee (verschillende) versies van Philadelphia: niet echt 'done' wat mij betreft, maar het was ze snel vergeven. We kregen de langste monoloog óóit tijdens een concert: een kwartier lang bedankjes voor en anekdotes over mij totaal onbekende mensen, en het werd niet eens vervelend. En we kregen East Los Angeles, onversterkt: vermoeidheid, vreugde en weemoed zochten voorrang bij Billy McCarthy en dat mondde uit in een van de meest memorabele momenten van het jaar.
#6 Pearl Jam - 7 juli, Stockholm, Zweden, Globe Arena
Omdat het erop leek dat het niet al teveel moeite en (bier)tijd zou kosten, besloten we toch een keertje voor een plek zo dicht mogelijk bij het podium te gaan. Het pakte behoorlijk goed uit: rij 2, precies in het midden. In de nabeschouwing concludeerden we: 'dit nooit meer' (we hadden ook kunnen concluderen dat we gewoon een dagje ouder geworden zijn). Na een nummer of vijf zweten, duwen en me ergeren, keek ik achterom, concludeerde ik dat vluchten onmogelijk was, en besloot ik de knop om te zetten en het allemaal maar te laten gebeuren. Toen bleek opeens dat ze toch best wel weer lekker bezig waren. Hoogtepunt: het zeldzame All Those Yesterdays. Dieptepunt: Tegen het einde van het concert hielp ik mee mijn nieuwe vriendin (voor de show ontmoet) het podium op te tillen en dreef haar zo in de armen van een dronken Eddie Vedder. Nooit meer teruggezien. In de nabeschouwing bespraken we ook nog het vraagstuk 'Springsteen of Pearl Jam'. We kwamen er niet uit. Dat zegt genoeg. Wat een band. Dit nog heel vaak (maar dan ergens halverwege of achterin de pit).
#5 Bruce Springsteen - 25 mei, Frankfurt, Duitsland, Commerzbank Arena
Over trips down memory lane gesproken (zie #13 en #9): deze mocht er ook wezen... Een road trip met mijn broer naar Frankfurt, bijna 20 jaar na ons eerste Springsteen concert, in dezelfde stad. Om de cirkel rond te maken, of zoiets. Op de heenweg draaiden we bootlegs van veel concerten waar we samen heen waren geweest, in chronologische volgorde. Toen was het eigenlijk al geslaagd, maar om nou de hele avond in de Biergarten van ons hotel te blijven zitten... Dus toch maar naar het stadion gewandeld voor de eerste kennismaking met E Street Band 2.0. De versie zonder 'the big man' dus, en dat gemis droop er aan alle kanten af, alleen al elke keer als Jake Clemons, de nieuwe saxofonist en neefje van Clarence, de spotlight nam. Wat een koning is dat! Veel aandacht was er ook nog voor de vrij boze nummers van het nieuwe album Wrecking Ball. We zouden er bijna depressief van worden allemaal. Maar gelukkig waren daar de toegiften (misschien wel het meest verrassende setje toegiften van deze tour): wat een feest! De volgende ochtend reden we naar Landgraaf, parkeerden we op exact dezelfde plek als vorig jaar, liepen we naar exact dezelfde plek op camping B en werden we begroet door een mannetje of 20 volkomen relaxte mensen, die wel eerst met vereende krachten ons tentje al hadden opgezet: "Hee, jullie ook hier? Hoe was het gisteravond?". Weekendje Pinkpop. Afsluiter: Bruce Springsteen. Over ronde cirkels gesproken...
#4 Glen Hansard - 10 december, Amsterdam, Paradiso
Het zal niet vaak voorgekomen zijn: Een staande ovatie tijdens een voorprogramma. Glen Hansard kreeg het voor elkaar in Carré. Halverwege de Van Morrison cover Astral Weeks (zelden iemand zo woest op een akoestische gitaar zien rammen) gebeurde het. Hij vroeg zich -zichtbaar verbaasd en geroerd- hardop af wat hij daarna kon doen om het optreden een waardig vervolg te geven (en kwam er niet helemaal uit en speelde dus nog één niemendalletje) en wij vroegen ons af wat Eddie Vedder moest doen om de avond een waardig vervolg te geven (daarover later meer). We kochten snel kaartjes voor Paradiso, waar Glen nu zelf de headliner was. En daar flikte hij het weer! Twee uur lang geboeid gekeken en geluisterd naar deze rasperformer, die nu overigens niet solo maar met een big band van 13 man op het podium stond, en voor een paar liedjes ook nog met support act Lisa Hannigan (bekend van 9 Crimes met Damien Rice), waaronder het onvolprezen Falling Slowly. Het enige waar ik van baal is dat ik hem (en zijn bands The Frames en The Swell Season) niet eerder ontdekt heb. De uitvoering van Bird Of Sorrow was het mooiste wat ik hoorde dit jaar: "A good heart will find you, just be ready then...". Soms klopt gewoon alles.
#3 Two Gallants - 27 oktober, Liverpool, Engeland, Leaf Tea Shop
Een van de weinige bands die nog op mijn wishlist stond. Ontdekt in 2007 (toen hadden ze een bescheiden 3fm 'hitje' met Despite What You've Been Told) en sindsdien misschien wel de meest door mij gedraaide band (draaien als in op play drukken op mijn iPod). Two Gallants is een tweetal (ja, duh!) dat muziek maakt voor vijf. De songstructuren zijn complex met veel tempowisselingen. En vrijwel elk nummer verdient eigenlijk een plaats in het boek 'I Hate Myself And Want To Die (The 52 Most Depressing Songs You Have Ever Heard)'. Leuk boek trouwens! Ik zag dat ze op een zaterdag in Liverpool gingen optreden, en kreeg zowaar vijf vrienden mee (het hielp wel een beetje dat datzelfde weekend Everton-Liverpool gespeeld werd en ik beloofde daar ook kaarten voor te regelen). Knappe jongens die de hoge verwachtingen konden waarmaken, maar dat lukte ze met gemak. Ook mijn vrienden waren na afloop redelijk 'om', als ik even zo vrij mag zijn om voor ze te spreken. Drummer Tyson Vogel ging soms zo in de muziek op dat het er een beetje eng uitzag. Hij viel ook een keer van het podium trouwens, dus misschien was er wel iets anders met hem aan de hand. Van zanger Adam Stephens vraag je je soms af hoe lang zijn stem dit nog gaat trekken. Het mooiste was Steady Rollin', een van de betere liedjes van de 21e eeuw, met zo'n typisch Two Gallants couplet: "I shot my wife today, dropped her body in the Frisco bay. I had no choice it was the only way. Death's coming, I'm still running". Ja, na afloop hadden we wel behoefte aan wat plat vertier (en dat vonden we dan ook, maar daar zal ik op deze plek niet over uitweiden).
#2 Eddie Vedder - 26 juli, Amsterdam, Carré
Halverwege maart heel old school een nachtje (nou ja, een ochtendje) 'telefoon-stress vermijdend' in de rij gelegen voor Carré, net als 16 jaar eerder voor dezelfde zaal voor Springsteen kaartjes van 55 gulden per stuk (nog steeds het beste concert dat ik ooit heb gezien). Nu alleen met wat minder mensen en bij een temperatuur boven nul, maar met hetzelfde resultaat: Kaartjes! Het was de moeite (en de dit keer 4 maal 55 gulden) meer dan waard. Glen Hansard (zie #4) legde de lat hoog met zijn briljante optreden als support act, maar Eddie Vedder sprong er vrij eenvoudig overheen, en had zelfs nog een paar centimeter over, kon ik zien vanaf mijn plek op rij 3. Hij is dan misschien niet de meest briljante gitarist óóit, maar met zijn uitstraling, mooie en grappige verhalen, de liedjes van Into The Wild (Guaranteed!), verrassende keuzes uit het Pearl Jam oeuvre (The End!), een aantal geweldige covers (onder andere Forever Young van Bob Dylan en Falling Slowly van Glen Hansard, mét Glen Hansard), en natuurlijk met zijn stem, greep hij heel Carré ruim twee uur lang bij de keel. Mijn zomertour begon op 6 mei met Ryan Adams in Carré, en na wat tussenstops in Frankfurt, Landgraaf, Amsterdam, Stockholm en Praag, eindigde hij op 26 juli in dezelfde zaal als waar hij begon. Met Dream A Little Dream. Dat deed ik vast, die nacht. Ja, het was me er eentje, de 'Summer of 2012'.
#1 Pearl Jam - 27 juni, Amsterdam, Ziggo Dome
Dit was een setlist die een fan zou samenstellen als hij de kans kreeg: op fora bestempeld als de 'greatest setlist of all time'. Tegen het eind van het concert werd een rustig intro ingezet. Murw gebeukt door al het voorgaande, kon ik niet meer bedenken wat ze nu weer verzonnen hadden. "You ever hear the story of Mr. Faded Glory?" Géén idee... Langzaam drong het tot me door dat het om Crown Of Thorns ging. Crown Of Thorns!! Wie de film PJ20 heeft gezien kent het verhaal erachter, en wie PJ20 niet gezien heeft moet onmiddellijk PJ20 gaan kijken. Dat kon er ook nog wel bij. Keer op keer stootten we elkaar aan: Kan niet waar zijn, dit ook nog? Bij Bugs (tot dan toe één keer eerder uitgevoerd, het is ook een vrij slecht nummer) stootten we elkaar zelfs zo hard aan dat het pijn deed. Verder kregen we bijvoorbeeld Wash, Once, Deep, Alone, Footsteps en Release (Pearl Jam's beste, nu eens niet als opener maar als eerste toegift). Alles even strak gespeeld, en dat was niet alleen in mijn verbeelding zo, maar ook als ik nu naar de opnames luister. Met als ultiem hoogtepunt Rearview Mirror. Zelden een band -de héle band- zo los zien gaan. Nog één keer zal ik de mij meest gestelde vraag beantwoorden: Waarom twee keer naar dezelfde show? Vergeleken met een dag eerder speelden ze 2 dezelfde nummers, en 25 andere (over twee avonden 53 verschillende nummers). Daarom dus. Aan het einde van de show werd Brian Farias gevraagd het podium op te komen. Een fan van het eerste uur (108 shows, en dan vinden sommige mensen míj dus een mafkees). Bugs was het enige nummer uit het Pearl Jam oeuvre dat hij nog nooit live had gehoord. Hij had de setlist samengesteld. Volgens mij heb ik het in deze top 13 al twee keer eerder geroepen, maar wat kan mij het schelen: Wat een band. Wát een band!