Bij mijn eindejaarslijstje zijn festivaloptredens uitgesloten van deelname. Je moet ergens een grens stellen. In 2014 moest ik daardoor wat improviseren, want het beste optreden van dat jaar vond op Pinkpop plaats.
Dus ik schreef toen een toegift. Die toegift over Arcade Fire in het Limburgse onweer werd het laatste hoofdstuk van een ‘echt’ boek. Dat overigens nog steeds te koop is:
https://www.bruna.nl/…/boven-speelde-een-band-en-de-zanger-…
Ook dit jaar kan ik de beste festivaloptredens niet negeren:
Eels (Once In A Blue Moon, 24 augustus, Amstelveen)
Eels was een beetje een misfit op dit ontzettend leuke americana-festival. Zijn show was vrijwel hetzelfde als de show die we een jaar eerder in Utrecht zagen, alleen korter. De verhouding prachtige liedjes versus harde rock en onderbroekenlol, sloeg misschien iets teveel door naar het laatste. Maar Eels blijft leuk om naar te kijken. En als hij wel melancholisch wordt, dan hakt het er behoorlijk in.
Dawes (Crossing Border, 2 november, Den Haag)
Geweldige Amerikaanse folkrockband, die heel hoog op mijn verlanglijstje stond. Ze zijn gewend om meer dan twee uur te spelen, voor een groot publiek, en hadden het er zichtbaar moeilijk mee dat ze nu maar een uurtje hadden, en er niet meer dan 100 man stond te kijken. In dat uurtje deden ze alles goed. Een van de betere live-bands van het moment. Hoogtepunt: A Little Bit Of Everything.
Lenny Kravitz (Pinkpop, 8-10 juni, Landgraaf)
Tot eind jaren 90 was Lenny toch echt een van mijn favorieten. Maar na de eerste drie geweldige platen werd het er allemaal niet beter op. Ik was hem dus uit het oog verloren. Onterecht, bleek hier. Hij verrekende zich, dus Let Love Rule paste niet meer, tot zijn eigen frustratie. Echt heel jammer, wat had dat mooi kunnen zijn. Desondanks was het een van de beste Pinkpop-concerten die ik ooit zag.