Yo La Tengo – Paradiso, Amsterdam, Nederland

Onbevangen, en dan echt zonder ooit ook maar één liedje van de artiest te hebben geluisterd, naar een concert gaan... Soms levert het een verrassend leuke avond op. En soms heb je de hele tijd de neiging om je excuses aan te bieden aan de mensen die je mee had gesleept naar de band in kwestie. Dat laatste had ik bij Yo La Tengo, ‘een van de meest geliefde en gerespecteerde bands in Amerika, met al 30 jaar wereldwijd succes’ (aldus de aankondiging op de site van Paradiso). Vooral de eerste set was niet doorheen te komen. Tussen al het geëxperimenteer door ontwaarde je in de verte af en toe iets wat voor een liedje door zou kunnen gaan. De weinig toegankelijke houding van het drietal uit Hoboken, New Jersey, maakte het allemaal nog ongemakkelijker. Na de pauze ontdekten we her en der een melodie. The Story Of Yo La Tango was de grande finale. Het langste nummer dat ik dit jaar live hoorde, met het absurdste gitaarspel. Toch was het too little, too late. En too strange.