Kevin Morby – Paradiso, Amsterdam, Nederland

Dat we blij verrast Paradiso uit liepen, op Aisens verjaardag nog wel, dat wist ik nog. En ook dat de geweldige gitariste Meg Duffy, met haar androgyne uiterlijk, opeens op de rug van Kevin Morby zat om een gitaarsolo te spelen op zíjn gitaar. Raar was dat, en zo onnodig ook. Maar verder moest ik mij flink inluisteren en -lezen voor dit verhaaltje. Op mijn eigen telefoon vond ik niets, want 2018 was het jaar dat ik besloot deze niet meer uit mijn zak te halen tijdens concerten. Wat een verademing zeg. Dat houden we erin. Ik vond slechts één minuut beeldmateriaal van dit concert op YouTube (kom op mensen, kan er niet wat meer gefilmd worden?). Ik keek dus maar wat videoclips (City Music, Harlem River, Beautiful Strangers) en er kwam weer het een en ander naar boven drijven. Meanderende melodieën waarop je je lekker mee kunt laten voeren. Klinkt saai, maar dat werd het nooit. Het mooist was Parade. Zowel tekst als muziek klinken niet als die van een 30-jarige: “If I were to die today, slaughtered in this masquerade, the last thing that you’d hear me say, put my body on display, in the parade.” Klinkt zwaar, maar dat werd het nooit. Dit was niet mijn laatste keer Kevin Morby.