Patti Smith – Paradiso, Amsterdam, Nederland

“I ain’t no actress in your fuckin’ movie!” Met dat statement sloot Patti Smith een ziedende tirade af, die gericht was op iemand die - ik zeg het even wat netter - op een wat ongelukkig moment besloot een filmpje te gaan maken. Ze zat wat hoog in haar emotie de hele avond, en kropte haar gevoelens niet op, zeg maar. De filmer had dus beter moeten weten. Ze had al eerder ruzie gemaakt met iemand uit het publiek die grappig probeerde te zijn, en aangegeven niet veel op te hebben met sociale media en mobiele telefoons. Ze komt met haar 71 jaar dan ook uit een ander tijdperk. Mama is blijven hangen in de seventies, dat idee. Toen het misschien nog gebruikelijk was dat rocksterren om de haverklap op het podium spuugden (want dat deed ze). Na de woedeuitbarsting volgde haar versie van Them’s Gloria, en tilde ze de intensiteit maar weer naar een niveautje hoger. Aan het eind probeerde ze alle eventueel nog aanwezige kou uit de lucht te spelen, met haar optimistische protestsong People Have The Power. Het zinderendste van de avond hadden we toen allang al gehad. Een adembenemende uitvoering van Beds Are Burning van Midnight Oil. Wat een vuur zat er nog in Patti Smith.