Bruce Springsteen – Walter Kerr Theatre, New York, NY, Verenigde Staten

Het Walter Kerr Theatre biedt plaats aan 975 mensen. Bruce Springsteen stond er 14 maanden lang in totaal 236 keer. Wij waren bij show 216. Elke show was exact hetzelfde. De gemiddelde kostprijs van een kaartje was ruim 500 dollar. Enige kanttekeningen kun je hier best bij plaatsen, maar ik doe dat nu even niet. Ik heb veel onvergetelijke concertmomenten met Bruce Springsteen meegemaakt, in allerlei uithoeken van de wereld. Deze avond hangt daar als een warme deken overheen. De kaartjes ervoor kochten we vlak voor aanvang, na in totaal zeven uur wachten, net toen we waren begonnen te accepteren dat we ernaast gingen grijpen. Een klein half uur later, nog niet bijgekomen van de schrik eigenlijk, zagen we Bruce het podium opkomen, vanaf rij 13. Intiemer dan dit wordt het nooit meer. We zagen dat hij ouder was geworden, en zwaarmoedig, maar ook erg grappig. We hoorden hem vertellen over zijn overleden vader (daarna volgde My Father’s House) en over zijn aan Alzheimer lijdende moeder (The Wish). Hij betoonde eer aan Clarence Clemons en de E Street Band (Tenth Avenue Freeze-out) en aan de vrienden die hij verloor in Vietnam (Born In The USA). Hij getuigde van zijn liefde voor zijn vrouw Patti Scialfa, die twee liedjes meezong. Hij blies nieuw leven in The Rising, The Promised Land en Born To Run. Hij speelde mooier piano dan ooit (maar hij had natuurlijk ook flink kunnen oefenen het afgelopen jaar). Hij praatte minstens net zoveel als dat hij zong. Maar het keurslijf van het script zat Bruce niet in de weg, hij had het zich volledig eigen gemaakt. Tegen het einde van het optreden sprak hij de hoop uit dat hij een goede reisgenoot was geweest, de afgelopen jaren. Ja, Bruce, dat was je… nou en of..! Ik ga er niet vanuit, maar mocht de reis hier onverhoopt toch geëindigd zijn, dan was dit het mooist denkbare eindstation.