The National – HMH / AFAS Live, Amsterdam, Nederland

Op 5 mei 2013 gaf The National een concert dat zes uur duurde. Er is een 9-LP-box van uitgebracht: A Lot Of Sorrow. Ze speelden 99 keer achter elkaar het nummer Sorrow (waarom niet 100 keer?, denk ik dan). De verhalen erover en de beelden ervan zijn fascinerend en hilarisch: “This next song is called Sorrow...” Het was een kunstproject, maar het zegt wel iets over The National, not your average rockband...
Ze werden opgericht in 1999 in Cincinnatti. Kenmerken van hun muziek: Stuwende drums, meanderende gitaarlijntjes, en de baritonstem van de zanger. Dan weer vloeit het allemaal in elkaar over, dan weer lijkt iedereen tegen elkaar in te spelen. Steeds spannend dus. De muzikale leiders zijn de gebroeders Aaron en Bryce Dessner op gitaar. De ritmesectie wordt gevormd door twee andere broers, Scott en Bryan Devendorf, op bas en drums.
Dan is er nog zanger Matt Berninger. Hij heeft geen enkel uiterlijk kenmerk dat je een frontman van een grote band van het moment toebedeelt. Complexe persoonlijkheid ook. Zenuwachtig en onzeker, zo lijkt het tenminste. Geef die man een echte gitaar, dachten we, als hij zich weer eens luchtgitaar spelend door een nummer heen worstelde. Soms overwint hij zijn angsten, als hij zich woest schreeuwend tussen het publiek begeeft. Dat deed hij meerdere keren vanavond. De roadies werden er moe van weer achter hem aan te rennen om de snoeren in goede banen te leiden.
Sorrow stond niet op de setlist vanavond. Sowieso speelden ze niet veel van High Violet, het album van de doorbraak. Toen de Paradiso’s Heineken Music Hallen werden, zeg maar. Hopelijk blijft het daar ook bij, en gaan we niet richting Ziggo Dome. Karen (uit 2005) was een verrassinkje van vóór die doorbraak. Sinds 2011 niet live gespeeld, dus soepel ging het zeker niet. Maar dat maakte het alleen maar charmanter. De nieuwe plaat die dit jaar uitkwam, Sleep Well Beast, is vooral ingetogen, met een paar wilde uitschieters: Turtleneck, en het vanavond erg indrukwekkende Day I Die.
Guilty Party is een van mijn nieuwe favorieten. Het is een pijnlijke toestand in dat nummer: “I say your name, I say I'm sorry. I know it's not working, I'm no holiday. It's nobody's fault, no guilty party. We just got nothing, nothing left to say”. Om stil van te worden.