Tom McRae – Vondelkerk, Amsterdam, Nederland

De laatste kerk waar ik Tom McRae zag optreden stond een stukje verder weg, in Sint-Denijs in West-Vlaanderen. Het was toen al het benzinegeld meer dan waard geweest. Het werd de nummer 1 van 2015. Deze keer stond de Vondelkerk in Amsterdam op zijn speellijst. Het was een abc’tje dat wij daar heen gingen.
Tom McRae was een lange periode behoorlijk gedeprimeerd geweest: “My country had gone mad and taken me with it”. Zoekende ook: “I’ve no idea where I go from here”. En hij zat zelfs vrij dicht tegen opgeven aan: “I feel like quitting music, finally and for good”. Inspiratie vond hij toen hij besloot zichzelf terug te trekken op een Noors eilandje, Røvær. Het leidde tot Ah, The World! Oh, The World!, zijn achtste studio-album. De quotes hierboven komt uit het mooie begeleidende (dag)boek.
Tom werd vanavond begeleid door Oli Krauss (cello) en Olli Cunningham (toetsen). De drie mannen werken al vanaf het begin van deze eeuw samen, en de chemie tussen de drie spat van het podium af. Tom had weinig tijd nodig om me weer bij de keel te grijpen: “Sit down, and shut up, and swallow your medicine…” Hij opende met het nieuwe Show Them All, een van vier nieuwe liedjes, en eerlijk gezegd de enige die zich kan meten met het betere oudere materiaal.
De meerderheid van de liedjes op de setlist bestond uit dat betere oudere materiaal. Er waren een paar verrassingen: Mermaid Blues en It Ain’t You werden nieuw leven in geblazen. De hoogtepunten: Sao Paulo Rain, die trage wals van zijn debuutplaat, en Walking To Hawaii, eigenlijk altíjd een hoogtepunt.
Streetlight, een van de weinige lichte liedjes in zijn oeuvre, zong hij gezellig samen met zijn vrienden, onversterkt. De vrouw van het licht moest tijdens de fade-out van het nummer voor een onvergetelijk moment zorgen. Maar ze was zoek en werd door Tom bij de bar gespot. Hilariteit alom (“Je had maar één taak!”). Zoals altijd bij zijn optredens, was er tussen de verstilde zware momenten die zijn liedjes zelf zijn, genoeg ruimte voor ontspanning.
In de toegiften hoorden wij zijn twee beroemde klassiekers: Bloodless en The Boy With The Bubble Gun. Dat allemaal in een prachtige kerk, vanaf de eerste rij, met loepzuiver geluid, doodstil publiek, en mijn vriendin naast mij, die zo lang had uitgekeken naar haar eerste keer Tom McRae. Wat is deze man toch in staat mij elke keer weer te beroeren.