2016: #1 - Bruce Springsteen

De The River 2016-tour had met The River niets meer te maken. Het oorspronkelijke concept was uit het raam van het vliegtuig naar Europa gegooid, want elke avond twee uur lang dezelfde muziek maken begon de band te vervelen. Begrijpelijk misschien, maar slecht gecommuniceerd, en wat was nu het doel van deze tour geworden? De setlists waren raar, zo zonder nieuw materiaal, er waren zelfs shows waarin meer materiaal van Born In The USA gespeeld werd dan van The River. Alle gesproken intro’s waren verdwenen. Focus leek ver te zoeken. Nee, op de diverse Springsteen-forums was de sfeer even niet zo goed (de ‘casual fan’ zal dit alles volkomen ontgaan zijn trouwens). De locatie baarde me ook wat zorgen, een grote vlakte met 70.000 mensen, dat beloofde lange wachttijden en matig geluid. En het regende ook nog eens continu in de voorafgaande dagen. Nee, mijn verwachtingen waren nu eens niet bepaald hooggespannen. En vervolgens sta je daar, met lekker weer, op mooie plaatsen, met het leukst mogelijke gezelschap, en gebeurt er op dat podium iets… iets zó magisch, dat ik tijdens het machtig mooie slotakkoord This Hard Land in een euforische flits dacht: Was dit misschien de beste ooit? Bruce sprak niet één keer tot ons. De muziek zei alles. Racing In The Street bijvoorbeeld, met dat eindeloze coda, en Jungleland, die zag ik voor het eerst zonder Clarence Clemons, maar zijn neefje Jake 'nailde' hem. Wat een droomsetlist. Een doel of een focus kon me niets meer schelen. Alle uitgekauwde gimmicks nam ik op de koop toe. En ze werken elke keer als een tierelier trouwens, zag ik als ik alleen maar even keek naar de lieve mensen die om me heen stonden, en Bruce voor het eerst zagen. Hier stond een band zich na al die jaren nog maar eens helemaal leeg te spelen, drie-en-een-half uur lang. En bovenop dat alles was daar uit het niets Jersey Girl weer, voor de tweede keer óóit in Europa, en mijn oom en ik waren er dus wéér bij. Het kon niet waar zijn. Mijn neef had hem in Wenen gemist. Het was het liedje van zijn moeder. Deze was voor jou, vriend. Was het de beste ooit? Terug op aarde gekomen, zeg ik nu: nee, dat niet. Maar Bruce deed vanavond iets van ongekende klasse. Hij liet me herinneringen ophalen, dromen over de toekomst, huilen en lachen (wat hebben we gelachen!), en vooral heel erg leven in het hier en nu, en dat allemaal tegelijkertijd. Ik had niet verwacht dat hij dat in show 32 nog steeds met mij kon doen. Maar hij flikte het.